|
มาเถิดมาหมุนผลักวงจักรนี้ |
|
จักรธรรมที่เคลื่อนรุดโดยหยุดนิ่ง |
|
งามทั้งต้นทั้งกลางอย่างเพริศพริ้ง |
|
และงามยิ่งอย่างนั้นแม้บั้นปลาย |
| |
|
(เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์) |
|
ร้อยลั่นทมชมเชยไม่เคยร้อย |
|
หวาดจะพลอยร้อยจิตคิดหวาดไหว |
|
ร้อยลั่นทมที่ช้ำทำมาลัย |
|
หากร้อยใจต้องร้อยรอยระทม |
| |
|
(อำพล
สุวรรณธาดา) |
|
สายตาหลอกบอกว่าฟ้าจรดน้ำ |
|
ชิดเพื่อย้ำอำพรางความห่างเหิน |
|
หลงผิดว่าฟ้าไกลใกล้เหลือเกิน |
|
ยิ่งก้าวเดินยิ่งไกลไปทุกครั้ง |
| |
|
(วันเนาว์ ยูเด็น) |
|
สะอะไรอุปสรรคเมื่อรักสู้ |
|
ตะวันรู้เวลากล้าหรืออ่อน |
|
ดวงตานำแนวชี้วิถีจร |
|
นิรันดรดวงเด่นอยู่เป็นนิตย์ |
| |
|
(ประพนธ์ เรืองณรงค์) |
|
ทางชีวิต |
|
สิ่งไพจิตรใช่จริงล้วนสิ่งหลอน |
|
ห้วงความตายภายหน้าคือสาคร |
|
สิ่งสุนทรที่บำเพ็ญเป็นรอยทราย |
| |
|
(มะเนาะ ยูเด็น) |