... แค่น้ำเกาะตา ...
เพราะความซนของเธอ ทำให้เธอได้รู้จักกับเขา

... เรื่องของเม็ดแป้ง ...
เรื่องสนุกๆ ของเด็กดื้อตัวเล็กๆ ค่ะ 

เม็ดแป้งกำลังเอาเท้าเขี่ยพ่อของเธออยู่ ตอนที่คุณแม่ของเธอหันกลับมาเห็นพอดี
ครอบครัวของเธอกำลังจะเริ่มกินอาหารเช้ากันอยู่ตามประสาพ่อแม่ลูกสามคน

“แป้ง.. ลูกต้องไม่ใช้เท้าเขี่ยคุณพ่อนะคะ..” ประอรผู้เป็นแม่ดุเบาๆ “ขอโทษพ่อก่อนนะลูก”

“ขอโทษค่ะ.. “ เม็ดแป้งทำหน้าที่เธอคิดว่าบูดที่สุดออกมา “ก็แป้งเบื่อนี่คะ แป้งไม่ชอบสลัดผัก”

“ไม่ชอบก็ต้องกินนะคะ” ประอรวางจานสลัดเนื้อสันของเม็ดแป้งลงบนโต๊ะ “มันมีประโยชน์จ้ะ..
นี่เห็นมั้ย มีเนื้อสันด้วย น่ากินมั้ยลูก”

เม็ดแป้งมองที่จานของเธอเพื่อตัดสินใจอีกครั้ง แต่ในที่สุดเธอก็สรุปว่าเธอรู้สึกเบื่อเนื้อสันมาก
เหมือนๆ กันกับผักอยู่ดี
“แป้งไม่ชอบเนื้อสัน มันติดฟันค่ะ” เธอเงยหน้าขึ้น และอ้าปากกว้างที่สุดเพื่อชี้ให้แม่ของเธอดูว่า
ถ้าเนื้อจะติดฟัน มันจะติดฟันซี่ไหนของเธอ

คชาพับหนังสือพิมพ์ลงวางข้างๆ ตัว พลางหันมาช่วยเม็ดแป้งดูฟันที่เนื้อจะติดอีกคน “ไหนคะ ซี่ไหน.. พ่อว่าฟันของลูกก็ปรกติดีนี่นะ ถ้าเนื้อติดแสดงว่าต้องไปให้คุณตาหมอดูฟันหน่อยรึเปล่าลูก”

เม็ดแป้งรีบหุบปากลงทันที เธอเฉไฉหันไปคว้าแก้วนมขึ้นดื่ม “แต่หนูชอบดื่มนมค่ะ” เธอพูดก่อนจะหยิบแก้วขึ้นมา และแกล้งกลืนลงคอดังอึ้กๆ และคิดจะปลี่ยนเรื่องคุย เพราะเธอรู้ดีว่าถ้ายังบ่นเรื่องฟันต่อไปอีก เดี๋ยวอาจจะต้องโดนพาไปหาคุณตาหมอ และอาจถูกจับถอนฟันก็เป็นได้

คชาและประอรแอบสบตากันยิ้ม ทั้งคู่รู้นิสัยขี้อ้อนของเม็ดแป้งดี ตอนเช้าๆ อย่างนี้
เม็ดแป้งจะอ้อนสารพัด ตั้งแต่งอแงไม่อยากตื่น ไม่อยากแปรงฟัน ไม่อยากอาบน้ำ
ไม่อยากกินข้าว ฯลฯ ทั้งหมดนี้ เพราะเม็ดแป้งเป็นลูกคนเดียว ทั้งคู่จึงตามใจเสียจนเคยตัว
แต่คชาก็มีวิธีจัดการเด็กงอแงอย่างได้ผลเสมอ อย่างเช่นวันนี้

“คุณพ่อคะ ทำไมกาแฟของคุณพ่อถึงมีควันคะ” เม็ดแป้งหันไปเจอแก้วกาแฟ
จึงหาเรื่องคุยใหม่จนได้
“ก็กาแฟมันร้อนนี่ลูก” คชาตอบลูกสาว

“อ้าว แล้วทำไมน้ำแข็งในแก้วคุณแม่ก็มีควันละคะ” เม็ดแป้งรีบถามต่อ
“ก็น้ำแข็งมันเย็นน่ะลูก” คชาตอบ พลางนึกกลุ้มใจกับคำตอบของตัวเอง เม็ดแป้งอายุเพิ่งหกขวบ เขาคงจะไม่สามารถอธิบายปรากฏการณ์กลายเป็นไอให้ลูกสาวเขาฟังได้

แต่เม็ดแป้งหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างชอบใจคำตอบของเขา และหลังจากนั้นเธอก็เอาแต่ถามคุณพ่อของเธอซ้ำไปซ้ำมาเรื่องควันของกาแฟและควันของน้ำแข็ง คชาเองก็ตอบคำถามซ้ำๆ นั้นอย่างไม่รู้จักเบื่อ แม้แต่ประอรเองก็แกล้งประสานเสียงคำถามของเม็ดแป้งไปอย่างสนุกสนานด้วยอีกคน

ดังนั้น ถ้าใครผ่านมาใกล้บ้านหลังนี้ ในเช้าวันนี้ คงได้ยินเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากของสามคนพ่อแม่ลูก สลับเสียงคำถามคำตอบ
“ทำไมกาแฟมีควันละคะ”
“ก็กาแฟมันร้อนนี่ลูก”
“ทำไมน้ำแข็งมีควันละคะ”
“ก็น้ำแข็งมันเย็นนี่ลูก”

+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=

ทั้งคชากับประอรเป็นคนเรียนหนังสือเก่ง ทั้งคู่ได้ทุนของรัฐบาลไปศึกษาต่อต่างประเทศ
จนจบปริญญาเอก แลกกับการกลับมาสอนที่มหาวิทยาลัยของรัฐในต่างจังหวัด
ซึ่งทั้งสองคนคิดว่าคุ้มค่า เพราะเม็ดแป้งจะได้เติบโตในสิ่งแวดล้อมที่ยังสะอาดบริสุทธิ์

“โตขึ้นแป้งจะเป็นอาจารย์ค่ะ” เม็ดแป้งตอบอย่างแข็งขันทุกครั้งที่มีใครถามถึงอนาคต “แป้งเรียนหนังสือเก่งนะคะ แป้งได้ที่หนึ่งทุกครั้งด้วย” เธออดคุยโวต่อไม่ได้ เวลาที่เห็นคนฟังทำหน้าไม่เชื่อว่าเธอจะเป็นอาจารย์ได้

“แต่บางทีก็ได้ที่สองค่ะ” เม็ดแป้งจะบอกต่ออีก เมื่ออีกฝ่ายเริ่มเชื่อถือเธอขึ้น “หรือบางทีก็ได้ที่สามด้วยค่ะ” และเธอก็บอกเรื่องได้ที่สามเป็นลำดับสุดท้าย

ประอรจะหัวเราะขำลูกสาวทุกครั้ง ที่ได้ยินเม็ดแป้งคุยโตเรื่องผลการเรียน เพราะความจริงก็คือ เม็ดแป้งจะสอบได้ที่หนึ่งสองสามสลับไปมาอยู่เรื่อย ขึ้นอยู่กับว่าเม็ดแป้งจะตั้งใจมากน้อยแค่ไหนในการทำข้อสอบ ประอรรู้ดีว่าลูกสาวเป็นเด็กหัวดี แต่ข้อเสียของเม็ดแป้งก็คือความขี้เกียจ

“แป้งทำการบ้านเสร็จรึยังลูก” ประอรจะแกล้งถาม เวลาที่เห็นเม็ดแป้งเอาแต่ดูการ์ตูนหรือเล่น
ตุ๊กตาพลาสติกที่จำลองเป็นลูกสัตว์ต่างๆ ง่วนอยู่คนเดียว

“อีกนิดเดียวก็เสร็จแล้วค่ะคุณแม่” เม็ดแป้งจะทำเสียงอ่อนเสียงหวาน และเรียก”คุณแม่” เป็นการเอาใจ เท่านั้นก็ทำให้ประอรรู้ว่าเม็ดแป้งยังทำการบ้านไม่เสร็จ เพราะถ้าทำเสร็จแล้ว เม็ดแป้งจะ
ตอบสั้นๆ ว่า “เสร็จแล้วค่ะ” แล้วก็หัวเราะฮี่ฮี่ชอบใจ

“แป้งไปทำต่อให้เสร็จค่อยมาเล่นนะลูก” ประอรจะบังคับเม็ดแป้งด้วยเสียงดุๆ เสมอ
ซึ่งมักจะได้ผล เม็ดแป้งจะอิดๆ ออดๆ ตัวบิดไปบิดมา ทำท่างอแง แต่ก็จะลุกไปทำการบ้านต่อ
จนเสร็จทุกครั้ง

ประอรกับคชาสัญญากันไว้ว่า จะตามใจลูกสาวให้มากที่สุด แต่ก็จะไม่ลืมที่จะฝึกวินัย
ให้ลูกสาว เม็ดแป้งจึงเป็นเด็กที่มีนิสัยน่ารักคนหนึ่ง ในสายตาของเพื่อนบ้านและคุณครูที่โรงเรียน

+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=

“เม็ดแป้ง..” เสียงเกรี้ยวกราดนั้นดังจนเม็ดแป้งสะดุ้งตกใจ “วางลงเดี๋ยวนี้ค่ะ วางลง”
เม็ดแป้งตกใจจนเผลอปล่อยให้ลูกหมาตัวนั้นตกแอ้กลงกับพื้น ถึงแม้จะไม่สูงนัก
แต่ก็ทำให้มันจุกจนร้องเอ๋ง แล้วก็เผ่นแน้บไป

“หนูจะเอาลูกหมามาเล่นอย่างนี้ไม่ได้นะคะ” คุณครูกุหลาบรีบเข้ามาปัดเศษดิน
เศษทรายออกจากเสื้อและกระโปรงของเม็ดแป้ง “หมามันสกปรกนะคะ มีขี้เรื้อนด้วยนะลูก
คราวหลังหนูไม่เอามันมาอุ้มนะคะ”

“ค่ะ” เม็ดแป้งพยักหน้ารับปาก
“แล้วเดี๋ยวแม่มันอาจจะกัดเอาด้วย” คุณครูยังคงดุไปเรื่อยๆ
เม็ดแป้งทำหน้าเหย เพราะเธอคิดว่า “เจ้าปาน” แม่หมาออกจะใจดี ไม่มีทางกัดเม็ดแป้งอยู่แล้ว
แต่เธอก็ไม่ได้เถียงคุณครูกุหลาบไป เพราะกลัวว่าคุณครูจะยิ่งดุเพิ่มขึ้น

เย็นวันนั้น คุณครูกุหลาบก็ให้เม็ดแป้งถือจดหมายมาให้คุณพ่อคุณแม่ ทางโรงเรียนเล่าเหตุการณ์
ที่เม็ดแป้งไปเอาลูกสุนัขจรจัดที่อาศัยอยู่หลังโรงเรียนมาอุ้ม

“ต้องฉีดยากันหมาบ้าให้แป้งมั้ยคะ คชา” ทันทีที่ประอรรู้ข้อความในจดหมาย เธอก็ร้อนใจขึ้นมาทันที ทั้งสองคนแอบปรึกษากันในคืนนั้น หลังจากเม็ดแป้งหลับไปแล้ว
“คงต้องรอดูซัก 10 วันก่อน” คชาตอบ เขาเองก็ไม่สบายใจเหมือนกัน

เม็ดแป้งไม่รู้หรอกว่า คุณครูกุหลาบเป็นห่วงเรื่องนี้เหมือนกัน เธอถึงกับคอยเดินมาเช็คเองทุกวันว่า
ลูกหมาที่เพิ่งเกิดใหม่ทั้งสามตัวนั้นและแม่หมายังอยู่เป็นปรกติดีหรือไม่

+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=

ทุกอย่างเกือบจะผ่านไปด้วยดีแล้ว ถ้าทางโรงเรียนไม่โทรตามคชาและประอรเพื่อบอกว่า เม็ดแป้งถูกแม่หมากัดเพราะแอบไปอุ้มลูกหมาในตอนเที่ยงวันหนึ่ง

คชาและประอร ตามไปที่โรงพยาบาลประจำจังหวัด พบว่าเม็ดแป้งจะต้องฉีดยาป้องกันบาดทะยัก 1 เข็ม และป้องกันพิษสุนัขบ้า 1 เข็ม และจะต้องมาฉีดป้องกันพิษสุนัขบ้าจนครบ 6 เข็ม

“แป้งขอโทษค่ะที่แป้งไปอุ้มลูกหมา” เม็ดแป้งบอกอย่างสำนึกผิดทันทีที่เจอหน้าพ่อแม่
“ไม่เป็นไรจ้ะลูก ไม่เป็นไร” ทั้งคชาและประอรปลอบลูกสาว

ประอรสงสารลูกใจจะขาด คชาพยายามปลอบว่าคงไม่เป็นไรหรอก เป็นการฉีดยาเพื่อป้องกันเท่านั้น เธอจึงค่อยรู้สึกดีขึ้น

“แป้งไม่เจ็บเลยค่ะคุณแม่” เม็ดแป้งบอกในรถ ระหว่างทางกลับบ้าน เธอเห็นคุณแม่ตาแดงๆ เธอรู้ดีว่าคุณแม่ร้องไห้เพราะเป็นห่วงเธอ “คุณหมอมือเบามากค่ะ นี่ค่ะ ฉีดข้างนี้ค่ะ” เธอชี้สะโพกฝั่งที่โดนฉีดยาให้ประอรดู

ประอรน้ำตาคลอขึ้นมาอีก แต่ก็แกล้งหันไปยิ้ม และดูตามมือที่เม็ดแป้งชี้ “ไหนลูก คุณหมอฉีดข้างซ้ายก่อนเหรอคะ”

“ค่ะ แป้งเลือกเองค่ะ ครั้งหน้าฉีดอีกฝั่งค่ะ” เม็ดแป้งเล่าตามที่จำได้

คืนนั้นเม็ดแป้งตัวร้อนเพราะระบมจากยาฉีดป้องกันบาดทะยัก คชาช่วยประอรเอาผ้าชุบน้ำเช็ดตัวให้ลูกถึงแม้จะไม่ค่อยสบาย เม็ดแป้งก็ยังคงคุยจ้อ และอาสาเป็นฝ่ายเล่านิทานให้พ่อกับแม่
ฟังก่อนนอนแทน

คชาและประอรฟังเม็ดแป้งเล่านิทานเรื่องลูกหมูสามตัว ที่เม็ดแป้งเสริมแต่งให้สนุกขึ้นอีกตามจินตนาการของเธอเอง
เมื่อเม็ดแป้งง่วงและหลับไปในที่สุด ทั้งสองคนจึงออกไปกอดกันร้องไห้อยู่ที่หน้าห้อง

+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=

หลังจากเหตุการณ์วันนั้นไม่นาน คชาก็ไปหาลูกหมามาเลี้ยงที่บ้าน เขาและประอรเพิ่งรู้ว่าเม็ดแป้ง
อยากเล่นกับลูกหมานั่นเอง ถึงได้ไปอุ้มลูกหมาจนถูกแม่หมากัดเอา

“ให้เม็ดแป้งตั้งชื่อได้มั้ยคะ” เม็ดแป้งอุ้มลูกหมามาแนบไว้กับตัว

“ได้สิลูก ก็ลูกหมาของหนู” ประอรบอกยิ้มๆ

เม็ดแป้งอยากตั้งชื่อลูกหมาว่าแป้งจี่ เพราะเป็นขนมที่เธอชอบ แถมมีคำว่าแป้ง เหมือนชื่อของเธอด้วย แต่โดนค้านขำๆ

“เดี๋ยวเวลาเรียกชื่อแป้ง เจ้าแป้งจี่ก็จะนึกว่าเรียกมันนะคะ” ประอรบอกลูก “แต่ถ้าหนูอยากให้ชื่อนี้ก็ตามใจนะคะ”

“งั้นเอาชื่อขนมปังค่ะ” เม็ดแป้งตัดสินใจในที่สุด แล้วก็ซ้อมเรียกชื่อ ขนมปัง ขนมปัง ขนมปัง อยู่สามสี่รอบ
เจ้าขนมปังตัวเล็กก็ฉลาดหัวไว กระดิกหางรับชื่อใหม่อย่างยินดี

เม็ดแป้งเห่อลูกหมาตัวใหม่มาก และอยากเอาไปอวดเพื่อนๆ ที่โรงเรียนเสียด้วยซ้ำ

จบตอนดื้อๆ
ลูกเหม็น
15 มกราคม 2544

... สะพานลูกไม้ ...
เธอก็แค่ต้องการให้เขาสนใจ เพื่อชนะพนัน ก็เท่านั้นเอง 

... รางวัลที่หนึ่ง ...
เรื่องสั้นวันประทับใจ กับรางวัลที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับ 

... แต่ลืมตา ...
เรื่องสั้นในวัน (คิดถึง) แม่ค่ะ 

... วันหนึ่งในความผูกพัน ...
เพราะครอบครัวอบอุ่นอย่างนี้ ทำให้มีวันดีๆ อย่างนี้จนได้ :')  

... แค่ฟ้ามีฝน ...
เพราะเขาก็แคร์ ทำให้เธอแพ้ใจตัวเอง