รางวัลที่หนึ่ง โดย
ลูกเหม็น
ฉันแทบจะไม่ซื้อลอตเตอรี่เลยในชีวิต
ฉันเป็นคนไม่เชื่อดวง
ไม่คิดว่าคนเราจะได้อะไรมาง่ายๆ
จากโชคลาภ
ฉันรู้ดีว่าคนเราจะต้องใช้ความเพียรพยายามจึงอาจจะประสบความสำเร็จ
เพราะถึงแม้บางคนจะทำงานหนักอยู่ตลอดเวลา
ก็อาจจะไม่ได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่า
ดังนั้นฉันจึงไม่เคยคิดจะเสียเงินซื้อลอตเตอรี่ที่นอกจากจะไม่มีทางได้รับผลสำเร็จจากการที่ไม่ทำอะไรเลยแล้ว
ยังเป็นการเสียเงินไปเปล่าๆ
อีกด้วย
อีกเหตุผลหนึ่งที่ฉันไม่ซื้อลอตเตอรี่ก็คือ
ฉันไม่ชอบที่จะซื้อของเกินราคา
ราคาของลอตเตอรี่มีเขียนอยู่ชัดเจน
แต่ฉันก็ไม่เคยเห็นใครขายตรงตามราคาเลย
ฉันเห็นว่าคนขายลอตเตอรี่ช่างเป็นคนที่เอารัดเอาเปรียบลูกค้าเสียเหลือเกิน
เพราะเขารู้ทั้งรู้ว่าลูกค้าจะต้องเสียเงินไปเปล่าๆ
แน่ๆ แล้ว
ก็ยังจะขายเกินราคาให้ลูกค้าเสียเงินไปเปล่าๆ
เพิ่มมากขึ้นอีกด้วย
แต่วันนั้น..ฉันซื้อลอตเตอรี่....
ฉันเห็นคนขายเดินแบกถาดใส่ลอตเตอรี่ตรงมาที่ครอบครัวเรา
ฉันขยับจะบอกเขาว่าไม่ต้องมาขายหรอก
บ้านนี้ไม่มีใครเชื่อว่าจะรวยด้วยวิธีนี้ได้
แต่ฉันก็ชะงัก
เพราะฉันเห็นว่าพ่อก้มลงดูในถาด
ลอตเตอรี่
ในแวบแรกนั้น
ฉันคิดว่าพ่อคงจะดูเล่นๆ
ฉันรู้ว่าพ่อไม่เชื่อดวงยิ่งกว่าฉัน
เท่าที่ฉันจำได้
ฉันมั่นใจว่าพ่อไม่เคยซื้อลอตเตอรี่มาก่อนเลยในชีวิตเสียด้วยซ้ำ
ดังนั้นเมื่อฉันเห็นคนขายชี้ให้พ่อดูว่าใครๆ
ก็บอกว่าจะออกเบอร์นี้
ฉันจึงแซวพ่อว่า "เอาจริงรึเปล่าคะ
ถ้าเอาจริง
หนูจะได้เอาด้วยครึ่งนึง"
คงเป็นเพราะประโยคของฉัน
พ่อจึงยิ้มและเงยหน้าขึ้นมองฉัน
ก่อนจะควักกระเป๋าสตางค์ขึ้นมา
พ่อกับฉันตกลงซื้อลอตเตอรี่เบอร์นั้นคนละหนึ่งคู่
เมื่อคนขายบอกว่าราคาคู่ละหนึ่งร้อยบาท
ฉันก็โวยเขาเล็กน้อยที่ขายเกินราคา
"อีกไม่นานคงรวยแย่นะคุณ"
ฉันเหน็บเขาไปนิดหน่อยตามนิสัย
แต่ก็ซื้อลอตเตอรี่เบอร์นั้นมาในที่สุด
พ่อพับลอตเตอรี่คู่ของพ่อลงกระเป๋า
ฉันบอกพ่อว่า "เราต้องถูกลอตเตอรี่ด้วยกันแน่ๆ"
พ่อพยักหน้าเห็นด้วย
แล้วเราก็หัวเราะออกมาพร้อมๆ
กัน
ตอนที่ฉันเก็บลอตเตอรี่ลงกระเป๋า
ฉันไม่ได้ดูวันที่บนสลากเสียด้วยซ้ำ
แต่ฉันจำเลข
๒
ตัวท้ายของลอตเตอรี่ได้
นั่นคงเป็นเพราะลึกๆ
แล้ว
ฉันก็หวังจะถูกรางวัลเช่นกัน
ฉันคิดว่าในเมื่อเสียเงินซื้อมาแล้ว
ขอให้ถูกรางวัลเลขท้ายเสียหน่อยก็ยังดี
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
พ่อและแม่ของฉันเดินทางกลับต่างจังหวัดไปก่อนจะถึงวันออกรางวัลสามสี่วัน
ฉันคุ้นว่า
รางวัลจะออกเดือนละสองครั้ง
ส่วนจะเป็นวันไหนนั้น
ฉันจำไม่ได้แน่
ดังนั้นพอถึงวันต้นเดือน
ฉันจึงคิดจะตรวจผลรางวัลผ่านอินเตอร์เน็ต
ฉันค้นหาลอตเตอรี่ใบนั้นอยู่หลายนาที
กว่าจะเจอมันซุกอยู่ในมุมหนึ่งของลิ้นชักรกๆ
ของโต๊ะฉัน
ฉันไม่ได้คุยโทรศัพท์ทางไกลกับที่บ้านที่ต่างจังหวัดมาหลายวันแล้ว
ตอนที่ฉันหยิบลอตเตอรี่ออกมา
ฉันคิดอยู่ในใจว่า
ฉันคงไม่ถูกรางวัล
เพราะถ้าถูกรางวัล
พ่อก็ควรจะโทรมาบอกฉันแล้ว
แต่เมื่อคิดซ้ำอีกครั้ง
ฉันก็เปลี่ยนใจ .. บางที
พ่ออาจจะยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า
ลอตเตอรี่ที่เราซื้อกันนั้น
จะออกรางวัลในวันไหน....
ฉันสงสัยว่า
พ่อคงจะลืมเรื่องลอตเตอรี่ไปเสียแล้วด้วย
การตรวจรางวัลรู้ผลได้อย่างรวดเร็วจริงๆ
เพียงแค่เปิดเว็บไซต์ของกองสลาก
กรอกตัวเลขลงไป
และคลิกตรวจผล
ไม่กี่วินาทีก็จะรู้ผล
ฉันคิดว่าคงจะมีคนบางคนที่หลังจากรอเพียงไม่กี่วินาทีนี้
ชีวิตเขาก็อาจเปลี่ยนแปลงไป
การถูกรางวัลใหญ่ๆ
อาจจะทำให้ชีวิตธรรมดาๆ
ของคนๆ
หนึ่งเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิงก็ได้
ฉันกรอกตัวเลขลงไป
และคลิกตรวจผล ..
ไม่กี่วินาทีก็รู้ผล
ฉันยอมรับว่า
ฉันอยากจะได้รับแจ้งว่าถูกรางวัล
ฉันไม่แน่ใจว่าเพราะอะไรฉันจึงคิดอย่างนั้น
...ฉันอยากจะรวยจากลอตเตอรี่หรือฉันอยากจะสร้างปาฏิหาริย์ถูกรางวัลร่วมกับพ่อกันแน่...
แต่ฉันไม่มีเวลาที่จะทบทวนความคิดนานนัก
เพราะผลได้แสดงขึ้นมาที่หน้าจอแล้วว่า
ฉันไม่ถูกรางวัล..
ฉันค่อยๆ
พับลอตเตอรี่ฉบับนั้น
เอาเก็บไว้ในกล่องเก็บของที่ระลึกของฉัน
ฉันเพิ่งมั่นใจเดี๋ยวนี้เองว่าฉันอยากถูกรางวัลเพราะอะไร..
ฉันคงอยากให้พ่อดีใจ
อยากให้เราพ่อลูกถูกรางวัลพร้อมๆ
กัน อยากมีเรื่องดีๆ
เอาไว้คุยและหัวเราะกันเพิ่มขึ้นอีกเรื่องหนึ่งนั่นเอง
จนฉันลืมไปว่า
ถึงแม้จะไม่ถูกรางวัล
ฉันก็มีสิ่งที่ฉันซื้อพร้อมกับพ่อครั้งนี้
มาเก็บเอาไว้แทนความผูกพันอีกชิ้นหนึ่งอยู่ดี
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้น
หมุนไปหาพ่อ
ทันทีที่พ่อรับโทรศัพท์
ฉันก็บอกพ่อว่า
ลอตเตอรี่ออกแล้ว
และเราไม่ถูกรางวัล
พ่อบอกว่า น่าเสียดาย
แล้วเราก็หัวเราะออกมาพร้อมๆ
กัน
----
ลูกเหม็น / ๓ พฤษภาคม ๒๕๔๕
ปรับปรุงครั้งแรก ๑๓
กรกฎาคม ๒๕๔๕
| 
