แ
ต่ ลื ม ต า โดย
ลูกเหม็น
...ในที่สุด
วันแม่ก็กำลังจะเวียนมาถึงอีกครั้งหนึ่ง....
ฉันถอนหายใจเสียจนยาว
เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าปีนี้ฉันยังไม่ได้เตรียมอะไรให้แม่เลย
ยังแม้แต่จะคิดวางแผนว่าจะให้อะไรด้วยซ้ำ...
...คงเป็นเพราะว่าช่วงที่ผ่านมาฉันยุ่งเอาเสียจริงๆ
..
ฉันภูมิใจหนักหนากับหน้าที่การงานที่ก้าวหน้าขึ้นของฉันในปีนี้
ฉันทำอะไรที่ยากๆ
สำเร็จไปหลายอย่าง
โดยแลกมาด้วยความเพียรพยายามและความเหน็ดเหนื่อยของฉัน
ในปีนี้เองที่ฉันรู้สึกว่าฉันเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว
ฉันเริ่มตัดสินใจเป็น
รวมทั้งรู้จักรับผิดชอบ
รู้จักจัดสรรเวลาทำงาน..
แต่ก็นั่นแหละ
ฉันยังมีเวลาไม่เพียงพอที่จะจัดสรรให้สามารถทำอะไรทุกอย่างได้พร้อมๆ
กัน
และสองสิ่งที่ฉันมักจะไม่มีเวลาทำนั้นก็คือการโทรศัพท์และการเขียนจดหมายถึงพ่อและแม่ที่อยู่ต่างจังหวัดของฉัน
ซึ่งพอนึกได้อย่างนั้น
ฉันจึงรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายไปถึงที่บ้านทันที
"ฮัลโหล .."
เสียงจากปลายทางทำให้ฉันรู้สึกแช่มชื่นขึ้นมาทันที
"แม่เหรอคะ บีเองค่ะ"
"บิ๊บีเหรอลูก"
แม่ทวนคำ "มีอะไรเหรอรึเปล่า
ทำไมโทรมาดึกจังเลยลูก"
"ฮ้า .." ฉันอุทานตกใจ
ความคิดถึงทำให้ฉันลืมนึกไปว่านี่มันดึกมากแล้ว
"เปล่าแม่
ก็แค่คิดถึงเฉยๆ....บีขอโทษค่ะ
แม่หลับไปยังคะ"
"หลับแล้ว
แต่ไม่เป็นไรหรอก
มีอะไรรึเปล่า
คุยได้นะลูก"
แม่ยังคงสงสัย
ฉันรู้สึกละอายใจขึ้นมาทันที
ไม่แปลกเลยที่ท่านจะสงสัย
เพราะโดยปกติฉันมักจะโทรหาท่านก็แต่เฉพาะเวลาที่ไม่ค่อยสบายใจนั่นเอง
"ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ
ไว้บีค่อยโทรมาหาใหม่พรุ่งนี้ดีกว่านะคะ"
ฉันรีบตัดบท "ราตรีสวัสดิ์นะคะแม่
คิดถึงจังค่ะ อ้อ..ฝากบอกพ่อด้วยว่าคิดถึงค่ะ"
"จ้ะ...คิดถึงจ้ะ" แม่บอกก่อนจะวางหู
ฉันยิ้มกับคำสุดท้ายนั้นก่อนจะคลิกวางหูโทรศัพท์
และในไม่กี่นาทีต่อมา
ฉันก็หยิบงานตรงหน้าขึ้นมาทำต่อ
ก่อนจะลืมเรื่องของขวัญวันแม่ไปเสียสนิท
รวมทั้งวันรุ่งขึ้น
ฉันก็ลืมคำสัญญาที่จะโทรกลับบ้านไปเสียสนิทเช่นกัน
---------------------------------------------------------------------------------------
ฉันกำลังประชุมอยู่ตอนที่แม่โทรศัพท์มาในวันรุ่งขึ้น
ฉันเหลือบดูนาฬิกาข้อมือ
สองทุ่มกว่าแล้วนั่นเอง
ท่านคงคิดว่าฉันลืม
จึงเป็นฝ่ายโทรมาเอง
"แม่เหรอคะ โทษทีค่ะ
บีประชุมอยู่"
ฉันกระซิบบอกท่านไป
"อ้าว โทษลูก แม่รอๆ
อยู่
นึกว่าบีลืมโทรหาแม่"
แม่บอกอย่างที่ฉันคิดไว้เชียว
"ถ้ามีอะไรก็โทรมานะลูก"
"ค่ะๆ
ไว้ค่อยคุยกันนะคะ
บายค่ะแม่"
ฉันวางหูก่อนจะหันไปสนใจการประชุมต่อ
และเมื่อการประชุมเสร็จสิ้น
ฉันก็ลืมโทรกลับไปหาแม่อีกเช่นเคย
---------------------------------------------------------------------------------------
และในที่สุด
พรุ่งนี้ก็เป็นวันแม่จนได้...
ฉันนึกเจ็บใจตัวเองที่สุดท้ายก็ลืมซื้อของส่งไปรษณีย์ไปให้ท่าน
แม่ของฉันสะสมตุ๊กตาไขลาน
ก่อนหน้าวันนี้
ฉันน่าจะไปเดินเลือกหาตุ๊กตาไขลานแบบแปลกๆ
ใหม่ๆ ให้ท่าน
ฉันนึกไปนึกมาก็พลอยโมโหตัวเองที่มัวแต่วุ่นอยู่กับคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ที่บ้านในสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา
ฉันยกหูโทรไปหาพี่สาวของฉัน
ฉันคิดว่าพี่สาวฉันก็กำลังงานยุ่งอยู่เหมือนกัน
บางทีพี่เออาจจะกำลังสอนอยู่ก็ได้
พี่สาวฉันเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย
"โหล พี่เอเหรอ นี่บีนะ"
ฉันรีบกรอกเสียงไปก่อน
"อื้อ มีอะไร"
ฝ่ายโน้นกรอกเสียงอู้อี้กลับมา
"เป็นหวัดเหรอเอ"
ฉันเดา
พี่สาวฉันเป็นหวัดง่ายมาตั้งแต่เด็กแล้ว
ผิดกับฉันที่แข็งแรงมาก
"อื้อ"
พี่ฉันสั่งน้ำมูกให้ฟังเป็นการยืนยัน
"โอย หูจะแตก" ฉันบ่น
แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
"กินยายัง....
ไปหาหมอซะล่ะ"
"อื้อ"
"เอ้อ เดี๋ยวบีลืมพอดี
จะโทรมาบอกให้ซื้อของให้แม่ด้วย
เขียนชื่อบีลงไปให้ด้วยล่ะในการ์ดน่ะ"
"อื้อ"
"อื้อน่ะแปลว่าอะไร"
ฉันซัก "ซื้อแล้วเหรอ..ของน่ะ"
"อื้อ"
พี่สาวฉันยังคงตอบเป็นอยู่คำเดียว
ฉันขี้เกียจฟังพี่ฉันสั่งน้ำมูกอีกรอบ
ฉันเลยรีบย้ำเรื่องของขวัญวันแม่ก่อนจะวางหู
และนึกดีใจที่แก้ปัญหาเรื่องนี้ไปนี้
พี่สาวฉันยังคงอยู่กับพ่อกับแม่
ในขณะที่ฉันปักหลักอยู่กรุงเทพตั้งแต่เข้ามาเรียนมหาวิทยาลัย
..ฉันจากครอบครัวมากี่ปีแล้วนะ..
ฉันเพิ่งคิดได้ว่านานเหลือเกินแล้ว
ที่ฉันไม่ได้อยู่ใกล้ๆ
คนที่ฉันรักมากที่สุด
ไม่ได้คอยดูแลเวลาที่พ่อหรือแม่ไม่สบายเสียด้วยซ้ำ
จะว่าไปแล้วพ่อและแม่ของฉันมีแต่พี่สาวของฉันนี่ล่ะที่ดูแลอยู่คนเดียว
ฉันช่างเป็นลูกที่แย่จริงๆ
ฉันคิดขึ้นมาแล้วก็นึกวูบในใจ
จู่ๆ
ฉันก็นึกอยากกลับไปอยู่ใกล้ๆ
ท่านขึ้นมา
ฉันเปิดลิ้นชักหยิบสมุดสีชมพูซีดๆ
เล่มหนึ่งขึ้นมา
ฉันแอบหยิบสมุดเล่มนี้มาจากที่บ้านเมื่อคราวที่กลับไปเยี่ยมบ้านครั้งหลังสุด
เมื่อฉันเปิดสมุดเล่มนั้นก็เจอลายมือคุ้นตาของแม่
ยินอุแว้แม่รอขอเห็นหน้า
อุ้มท้องมาแม่พ่อรอรับขวัญ
วันรอคอยของแม่แต่ตั้งครรภ์
รักแต่วันรู้แน่แม่ตั้งท้อง**
แม่เขียนกลอนนี้ประกอบภาพเด็กหน้าตายับยู่ยี่ในห่อผ้า
วันนั้นคงเป็นวันแรกเกิดของฉัน
ฉันยิ้มทุกครั้งที่เห็นรูปนี้
หน้าตาฉันเป็นเด็กดื้อมาตั้งแต่เกิดเลยทีเดียว
เมื่อฉันเปิดหน้าถัดไปอีกสองสามหน้า
ก็เห็นเด็กสองคนที่หน้าตาคล้ายคลึงกันในอิริยาบถต่างๆ
สมัยก่อนพ่อของฉันชอบถ่ายรูป
ครอบครัวเราจึงมีรูปถ่ายของฉันกับพี่สาวอยู่จำนวนไม่น้อย
เจ้าตัวเล็กทั้งสองของแม่นั้น
ยิ่งนับวันน่ารักและสดใส
พอเห็นกล้องต้องหันในทันใด
วิ่งเข้าใส่กล้องพ่อเอียงคอยิ้ม
รูปประกอบกลอนนี้ของแม่เป็นรูปที่ทั้งฉันและพี่สาวกำลังเอียงคอยิ้มให้กล้อง
ดูๆ
ไปก็น่ารักดีเหมือนกัน
ลูกสองคนของแม่ในตอนนั้นชอบทำอะไรที่คล้ายกัน
ฉันพลิกหน้าถัดไปเรื่อยๆ
จนถึงหน้าที่มีรูปฉันและพี่ในชุดนักเรียนอนุบาล
วันแรกไปโรงเรียนหัดเขียนอ่าน
แม่อยู่บ้านเป็นห่วงดวงใจแม่
เคยประคองค่ำเช้าเฝ้าดูแล
คอยลูกกลับนับแต่ลูกพ้นตา
หน้าตาของฉันในรูปนั้นยังยิ้มแย้มแจ่มใสอยู่เลย
ทั้งๆ
ที่หลังจากถ่ายรูปนั้นไม่นาน
ฉันก็ร้องไห้เสียจนลั่นโรงเรียน
ฉันยังจำวันนั้นได้ดีว่าฉันกลัวแม่จะทิ้งฉันไว้ที่โรงเรียนขนาดไหน
ทั้งๆ ที่พี่เออยู่ข้างๆ
แท้ๆ
แต่ฉันก็อยากให้แม่อยู่กับฉันด้วยอีกคนอยู่ดี
ฉันพลิกหน้าถัดไปเรื่อยๆ
แล้วก็อดหยุดดูรูปหนึ่งไม่ได้
อ๊ะเอนั่งพับเพียบเสียเรียบร้อย
บิ๊บีคอยหยอกเย้าเฝ้าแหย่พี่
อ๊ะเอเป็นตัวอย่างข้างเด็กดี
ส่วนบิ๊บีเป็นตัวอย่างข้างเด็กซน
ฉันมองรูปแล้วก็ขำทุกครั้งที่เห็นตัวเองกำลังกอดของขวัญกล่องโตชิ้นนั้นเอาไว้แน่น
ขณะที่พี่เอนั่งเรียบร้อยตัวตรงถ่ายรูป
แม่เล่าให้ฟังว่าฉันแย่งของขวัญวันเกิดของพี่เอมาเป็นของตัวเอง
วันที่ถ่ายรูปเป็นวันเกิดครบเก้าขวบของพี่สาวฉัน
ฉันเปิดหน้าสุดท้ายของสมุด
ก็พบกับรูปโปรดของฉัน
เป็นรูปแม่ที่กอดฉันเอาไว้
ตอนนั้นฉันอยู่ชั้นประถมแล้ว
หนาวจะกอดสอดประทับกับอ้อมอก
อย่าตระหนกไหวหวั่นเลยขวัญเอ๋ย
ร้อนจะพัดเพียงลมพรมรำเพย
ขวัญเจ้าขวัญแม่แต่คนเดียว**
ฉันปิดสมุดลง
และพยายามกอดหนังสือเล่มนั้นไว้แนบอก
แต่ก่อนที่ฉันจะสอดสมุดเข้าเก็บไว้ที่เดิม
ฉันก็นึกอะไรขึ้นมาได้
ฉันหันไปหยิบดินสอ
ก่อนจะเปิดหน้าสุดท้ายขึ้นมาอีกครั้ง
หนาวก็ซอนซุกหลับกับอกแม่
ยามอ่อนแอแม่ป้องประคองขวัญ
ร้อนก็มีแม่พัดปัดป้องกัน
จึงผูกพันรักแม่แต่ลืมตา
รักแม่จัง.........อ๊ะเอกับบิ๊บี
/ วันแม่ ปี 2545
ฉันเขียนกลอนของฉันต่อท้ายกลอนของแม่
และไม่ลืมที่จะลงชื่อพี่ของฉันเอาไว้ด้วยเช่นกัน
จบบริบูรณ์ / ลูกเหม็น 18
กรกฎาคม 2545
ปรับปรุงครั้งแรก 27
กรกฎาคม 2545
--------------------------------------------
หมายเหตุ ::
เฉพาะกลอนบทที่มี **
ประกอบเป็นกลอนที่คุณแม่ของป๊อปแต่งค่ะ
| 
